و خداوند عشق را آفرید...

خانه | آرشیو | پست الکترونیک

ادامه مطلب

|+| نوشته شده توسط پرستو در چهارشنبه بیست و هشتم دی 1384 و ساعت 4:28 بعد از ظهر |

روي زمين مسطّح نمان

زياد بالا نرو

جهان از ارتفاعات متوسّط زيباترين منظره را دارد.

الف:آیا من بیمار بودم؟بهبود یافتم؟و چه کسی درمانم کرد؟چگونه این همه را فراموش کرده ام؟

ب : خوب،حالا مي فهمم كه بهبود يافته اي زيرا آنكس كه فراموش كرد بهبود يافت.

|+| نوشته شده توسط پرستو در چهارشنبه بیست و هشتم دی 1384 و ساعت 12:58 بعد از ظهر |

امروز اونقدر سرم شلوغ شد که نتونستم دو کلوم چیز بنویسم

فقط یه چیزی ذهنمو خیلی به خودش مشغول کرده از دیروز....به خاطر حرفی که یکی از دوستام زد...حالا چی گفت بماند...اما یاد نوشته ای از تو یه کتاب افتادم:

" آدما وقتی پشت ترافیک می مونن دوست دارن هرچه زودتر راه باز بشه و برن جلو ببینن چه خبره...وقتی بعد ساعتها می رسن به صحنه و با منظره یه تصادف روبرو میشن...اجساد خونین چند تا آدم بیگناه....تازه به خودشون لعنت می فرستن که کاش چیزی ندیده بودن...

حالا شده حکایت ما آدما...

تا وقتی از حقیقت چیزی بی خبریم...سرودست میشکونیم که بدونیم...اما به محض این که با واقعیت روبرو میشیم...ازش فرار میکنیم.

به امید روزی که به دنبال حقیقت باشیم...ولی دعا کنیم خدای مهربون اول از همه جنبه درکشو بهمون بده.

|+| نوشته شده توسط پرستو در سه شنبه بیست و هفتم دی 1384 و ساعت 4:39 بعد از ظهر |

با ياد او

آواز خوش هزار تقديم تو باد سرسبزترين بهار تقديم تو باد

گويند که لحظه ايست روئيدن عشق آن لحظه هزار بار تقديم تو باد

ـ اين دل آدمه و احساس قلبيش که باعث می شه دنيا قشنگ يا زشت باشه . وقتی آدم از درون راضی و خوشحاله ، وقتی قلبش گرم و دلش شاده احساس می کنه همه چيز زيباست و همه خوشبختند . برعکس مواقعی که از درون تکيده ودرموندست ، قشنگ ترين منظره های دنيا براش تيره و تاره و رنگ غم داره ؛ چون خودش دلش گرفته ، فکر می کنه همه غمگينند . اينم يکی ازاشتباهات هميشگی بشره که همه چيزو قياس به نفس می کنه . برای همينه که آدمهای خوشبخت حس همدردی رو آروم آروم از دست می دن ، چون نمی تونند بفهمند آدمی که رنج می کشه و در تنگناست چی می گه و آدمهای بدبخت درست برعکس . هميشه بين عمق حقيقت های زندگی و برداشت های ما تفاوت زيادی هست و معمولأ آدم ها برداشت سطحی از مسائل رو با فهميدن و درک درست اشتباه می گيرند .

ـ ای کاش روزی می رسيد که آدما ياد می گرفتند وقتی می خوان در مورد چيزی يا کسی قضاوت کنند ، عينک خودشونو کنار بذارن و با عينک مخاطب به دنيا نگاه کنند.

ـ ای کاش روزی می رسيد که آدما ياد می گرفتند قشنگی يا زشتی "زندگی" ، به افق ديد اونا بستگی نداره..."زندگی"به تعداد آدمای روی کره زمين تعريف داره و نميشه براش تعريف خاصی داشت....البته درسته که "زندگی" با زنده بودن" کلی منافات داره، اما هستند کسانی که حتی از "زنده بودن" صرف هم لذت می برن.

ـ ای کاش روزی می رسيد که آدما ياد می گرفتند زير پوشش روشنفکری و آگاهی ، اخلاق و رفتار همديگه رو زير سوال نبرن...مگه چند بار قراره به دنيا بيان که فرصت جبران داشته باشند...فقط کسی که درها رو پشت سرش می بنده می تونه پنجره ای به سوی آينده باز کنه...و اگر مطمئن از آينده ، تموم درهای پشت سرشو باز بذاره ، شايد ديگه فرصتی پيش نیاد تا برگرده و همه رو ببنده.

بايد ياد گرفت که در سفر زندگی ، در قطار خوب و زيبا نشستن چندان اهميت نداره .... مهم اينه که آدم در ايستگاه خوبی پياده بشه .

|+| نوشته شده توسط پرستو در دوشنبه بیست و ششم دی 1384 و ساعت 3:56 بعد از ظهر |