به شکوفه نشستن دوباره طبیعت...

هوای خوش نوروزی...

آمدن پرستوها از سفر...

و رسیدن سال ۱۳۸۵ ...

بهاری دیگر

بر همگان مبارک باد. 

 اي عشق به درد تو سري مي بايد    صيد تو ز من قوي تري مي بايد

 من مرغ به يك شعله كبابم بگذار      كين آتش را سمندري مي بايد
                                                                                             


به مژگان سيه كردي هزاران رخنه در دينم

مدت هاست که دارم تلاش می کنم ذهن و خیالمو از رگبار حوادث روزگار مصون

 نگه دارم...محافظتش کنم...اما نمیشه... احساس میکنم حتی نم نم بارون

 هم براش مضره ... چه برسه به تگرگ

اما به دفعه چشمم افتاد به :

                                شبی خوش است بدین وصله اش دراز کنید

حضور خلوت انس است و دوستان جمعند

                                   وان یکاد بخوانید و در افراز کنید

رباب و چنگ به بانگ بلند می گویند

                                   که گوش هوش به پیغام اهل راز کنید

به جان دوست که غم پرده بر شما ندرد

                                    گر اعتماد بر الطاف کارساز کنید

میان عاشق و معشوق فرق بسیار است

                                    چو یار ناز نماید شما نیاز کنید

نخست موعظه پیر صحبت این سخن باشد

                                     که از مصاحب ناجنس احتراز کنید

هرآن کسی که دراین حلقه نیست زنده به عشق

                                     براو نمرده به فتوای من نماز کنید

                        به آسمان نگاه می کنم...  

                                                             بخشنده است و آبی...

                        به ابرها نگاه می کنم...

                                                              پاک اند و سپید...

                        به درختان نگاه می کنم...

                                                               با طراوتند و سبز... 

                         به گل ها نگاه می کنم...

                                                               شادابند و سرخ...

                         به قناری ها نگاه می کنم...

                                                               سرزنده اند و زرد...                  

                          به کلاغ ها نگاه می کنم...

                                                                یکرنگ اند و سیاه...

                          به قلبم نگاه می کنم....

                                                                                 چه رنگی است؟

                                                                                          آبی؟

                                                                        سپید؟

                                                                        سبز؟

                                                                        سرخ؟

                                                                         زرد؟

                                                                        سیاه؟

  بار خدایا !

                    به من قلبی عطا کن با رنگین کمانی از بخشندکی...پاکی...

                 طراوت...شادابی...سرزندگی و یکرنگی.

   آمین.

    آدم همين قدر که احساس کنه دل هايی همراه و غمخوار هست که بااو همدرد و شريکند ، حتی اگه اين

 دل ها کوچک ترين کاری جز شنيدن غصه ها انجام ندن و فقط بشنون و همراه او و به خاطر او اشک به

چشم بيارن ، مضطرب بشن و از سر اندوه آه بکشن ، انگار بار غم آدم خود به خود سبک  ميشه ، چنبره غم

 سينه رو آزاد می کنه و اگرچه به سختی ، به هر حال کمر راست می کنه .

    همين احساس هم دلی برای سبک کردن بار غم چنان بجا و کاری عمل می کنه که انگار نصف بيشتر

 مشکل حل شده .

    درست بر خلاف اين حالت زمانيه که ممکنه کسی حتی برای حل مشکلات قدم برداره ، ولی نه به ميل و

 رضا و مهر ، بلکه به جبرو اکراه و از سر وظيفه و اجبار . چقدر اون موقع حال آدم فرق می کنه .

    مشکل حل ميشه ولی به تلخی ، همراه با حس گزنده و نيش داری که به آدم احساس خواری و

بی مقداری ميده . رنجی جانفرسا بر جون آدم چنگ ميندازه ؛ رنجی غير قابل بيان که بر کوله بار

رنج های ناگفته آدم اضافه ميشه .  

     چرا؟     شايد چون جوهره انسان پرورده محبتو مهرو عاطفست . دست ناتوانی رو که به مهرو از صميم

 قلب به سمتش دراز ميشه بر دست های توانا اما دلمرده ترجيح ميده ، مگه اندک دلمرده هايی که مفهوم

مهرو جوهره وجودی خودشونو گم کرده اند و هميشه کورمال کورمال به دنبال گم شده خودشون ، ندونسته ، بيراه هايی دور رو راه  درست می انگارندو هر روز بيشتر از ديروز در گمراهی گم ميشن . چون نمی دونند

 که حتی رنج در پرتوی دوستی و همد لي و به پشتوانه چشم هايی که به خاطر ما نم اشک بر می دارند ، زيباست و قابل تحمل .                                                                                                                                            

هر کس بد ما به خلق گوید ما سینه از او نمی خراشیم

                                        ما خوبی او به خلق گوییم تا هر دو دروغ گفته باشیم

 تا حالا دقت کردین که بیشتر ما آدما بیش ازونی که بخواهیم تغییر کنیم دوست داریم تغییر بدیم. همیشه دلمون میخواد دورو برمون رو طوری عوض کنیم که به دلمون بشینه....و هیچ وقت از خودمون  نمی پرسیم آیا خود ما جوری هستیم که به دل کسی بشینیم؟

شاید این شعر بسیار دلنشین پاسخی باشد برای دوستانی که برای مطلب " عشق یعنی " نظر داده بودند.

     و ممنون از دوست هنرمندم ( ب . ق )

         عشق يعني مستي و ديوانگي                      عشق يعني با جهان بيگانگي  

         عشق يعني شب نخفتن تا سحر                   عشق يعني سجده ها با چشم تر

سال ها بود می شناختمش...از خیلی وقت پیش...زمانی که بچه بودم...

خونشون ته یه کوچه باغ بود پراز درختای سیب... یادمه بهار که میشد برای دیدن شکوفه های سیب اون کوچه باغ از هم سبقت می گرفتیم...عطرشون آدمو مست می کرد و یاد بهشت می انداخت.

خونشون ته ته کوچه بود...ظاهر چشم گیری نداشت...میشه گفت معمولی بود...خیلی معمولی...مثل خیلی از خونه های دیگه...اما ساده و صمیمی...دلت میخواست تا همیشه دنیا تو باغش قدم بزنی.

خودشم که نگو...یه گیس گلابتون ناز و قشنگ...زبر و زرنگ که اگه رهاش میکردی دلش میخواست به همه جا سرک بکشه. یه موجود دوست داشتنی که دلت میخواست همیشه باهات باشه.

اما از بخت بد خونه این گیس گلابتون یه نگهبان بداخلاق داشت...بداخلاق...سخت گیر و جدی...اگه میخواستی یه نظر...فقط یه نظر به تار موی گیس گلابتون بندازی می بایست اول ازون اجازه می گرفتی... که اونم به این راحتیا اجازه نمی داد...می گفت : ارزش گیس گلابتون بیش ازونه که هر بی سروپایی بخواد بهش نگاه بندازه...اگه یه وقت گیس گلابتون ما گول بخوره چی؟ اگه یه وقت بره و دیگه برنگرده چی؟ اگه بلایی سرش بیاد چی؟ دیگه کی میتونه جواب بده؟؟؟؟؟؟

ولی گیس گلابتون دلش می خواست به همه سربزنه...با همه دوست بشه...حرف بزنه.

روزها از پی هم می گذشت و کسی نمی تونست حریف نگهبان بشه تا گیس گلابتون رو یه کم آزاد بذاره.

منم کم کم بزرگ شدم و ازون محل رفتم...سال ها بعد وقتی روزی گذارم به  اون کوچه باغ افتاد...رفتم تا خاطرات بچگیمو اونجا زنده کنم ...چشمم به دختر کوچولویی افتاد که زانو به بغل ته کوچه نشسته بود...گیس های بلند و قشنگی داشت..اما به سپیدی برف...با پوستی به صافی صورت پیرزنا...چند لحظه نگاهش کردم...تو چهره ش دقیق شدم... آشنا بود...اما کجا؟کی؟

انگار خودش فهمید...لبخندی زد و گفت : گیس گلابتون رو نشناختی؟

با ترس چند قدمی به عقب برداشتم ...باورم نمیشد...ازش سراغ نگهبان رو گرفتم...آهی کشیدو گفت : تو خونه ست اما ضعیف و رنجور...چیزی ازش نمونده.

گفتم : تو همه این سال ها من حتی اسمتم نمی دونستم.

ــ  احساس و نگهبانم غرور. 

وقتی آهسته بر میگشتم شنیدم که زیر لب زمزم میکرد : 

                    پرده را برداریم          بگذاریم که احساس هوایی بخورد                  

            این هم از کلام حافظ شیرین سخن که امروز کلبه ما رو مزین کردند.          

         قطره را پرسیدند: آرزویت چیست؟         گفت به هم پیوستن و جویبار شدن

         جویبار را پرسیدند: آرزویت چیست؟       گفت به هم پیوستن و رود شدن

          رود را پرسیدند: آرزویت چیست؟            گفت به دریا پیوستن و دریا شدن

          دریا را پرسیدند: آرزویت چیست؟            گفت هیچ

                                                         ولی کاش قطره شبنمی بودم در کنار گلی بیخبر از همه جا

امیدوارم آرزوهایتان همیشه آبی چون دریا...سبز چون جنگل و زیبا چون بهار باشد. 

  تموم زندگی ها مثل داستانه . داستان های جورواجور ، بعضی پر هيجان و پر فرازو نشيب،

بعضی آرومو درگير سکون و روزمرگی و بعضی مثل خوابهای آشفته و پريشون . ولی اونچه

مسلمه در تموم زندگی ها يک چيز با شدت و ضعف هست و اون، فرسايش و رنجه که جزء

لاينفک تموم زندگيهاست و برخوردآدما با اين جزء هميشگی ،متفاوته .

 بعضی دوست دارن خودشون قهرمان داستان زندگيشون باشن . اونا آدمای موفقی هستن که به

هر قيمتی ، داستان رو مطابق ميلشون عوض می کنن و جلو ميرن . رنج ميکشن ، اما ازون مثل

 صيقل روح استفاده ميکنن ، نه وزنه ای به پا برای در جا زدن .

 ولی بعضی ها ترجيح ميدن که سياهی لشکر داستان زندگيشون باشن .  برای همين در مسير

زندگی ، جا بجا ، قهرمان های مختلف پيدا ميشن و زندگی اونا رو نقش می زنن و ميرن

و معلومه که وقتی آدم سياهی لشکر باشه ، بايد تسليم فرمون قهرمان ها و شرايط پيش اومده باشه

 و همين باعث ميشه که مرارت و رنج اينا بيش از ديگرون باشه .

اگه آدما ، تموم سعی شونو بکنن که جای سياهی لشکر، قهرمان اصلی داستان زندگيشون باشن ،

تموم داستانها ، اگرچه با سختی و رنجو فرازو نشيب ، اما بدون شک پايانی دلنشين خواهد داشت

 که کم ترين حسن اون اينه که ديگه لااقل آدم از خودش گله ای نداره .

       بیا با افق مهربانی کنیم                                 غم پونه را آسمانی کنیم

       بیا توی نقاشی قلبمان                                  رز عشق را ارغوانی کنیم

       بیا گل شدن را رعایت کنیم                            ز پروانه ماندن حمایت کنیم

       اگر باد غم شاخه ای را شکست                    ز دست هجومش شکایت کنیم

        کاش بین ساکنان شهر عشق                        رد پای خویش را پیدا کنیم

        کاش با الهام از وجدان خویش                         یک گره از کار دل ها وا کنیم

        بیا مثل مرغان آشفته هجرت کنیم                  افق را به مهمانی پونه دعوت کنیم

         بیا مثل پروانه های غریب نیاز                        به مهتاب شب های تنهایی عادت کنیم

   با تشکر از دوست بسیار گلم ( ن .ج ) به خاطر ارسال این متن خوشگل.

ابتدا نيت كنيد

سپس براي شادي روح حضرت حافظ يك صلوات بفرستيد

.::.حالا كليد فال را فشار دهيد.::.

دریافت کد فال حافظ برای وبلاگ

  RSS