و آن هنگام که بذر خوشبختی را در دست هایت داری

اندکی از آن را در دل زمین بنشان تا دوباره بروید

چرا که هنوز راه زیادی در پیش داری

در عفو لذتی هست که در انتقام نیست.

 حیلت رها کن عاشقا دیوانه شو دیوانه شو            

                                                                       واندر دل آتش درآ پروانه شو پروانه شو

هم خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه کن           

                                                                       وانگه بای با عاشقان هم خانه شو هم خانه شو

رو سینه را چون سینه ها هفت آب شو از کینه ها       

                                                                        وآنگه شراب عشق را پیمانه شو پیمانه شو

باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی        

                                                                     گر سوی مستان می روی مستانه شو مستانه شو

 آن گوشوار شاهدان هم صحبت عارض شده         

                                                                      آن گوش و عارض بایدت دردانه شو دردانه شو

چون جان تو شد در هوا ز افسانه شیرین ما             

                                                                     فانی شو و چون عاشقان افسانه شو افسانه شو

تو لیله القبری برو تا لیله القدری شوی                  

                                                                        چون قدر مر ارواح را کاشانه شو کاشانه شو

اندیشه ات جایی رود وآنگه تو را آنجا کشد

                                                                        ز اندیشه بگذر چون قضا پیشانه شو پیشانه شو

قفلی بود میل و هوا بنهاده بر دل های ما

                                                                           مفتاح شو مفتاح را دندانه شو دندانه شو

بنواخت نور مصطفی آن استن حنانه را

                                                                             کمتر ز چوبی نیستی حنانه شو حنانه شو

گوید سلیمان مر تو را بشنو لسان الطیر را

                                                                       دامی و مرغ از تو رمد رو لانه شو رو لانه شو

گر چهره بنماید صنم پر شو از او چون آینه

                                                                        ور زلف بگشاید صنم رو شانه شو رو شانه شو

تا کی دوشاخه چون رخی تا کی چو بیذق کم تکی

                                                                      تا کی چو فرزین کژ روی فرزانه شو فرزانه شو

شکرانه دادی عشق را از تحفه ها و مال ها

                                                                       هل مال را خود را بده شکرانه شو شکرانه شو

یک مدتی ارکان بدی یک مدتی حیوان بدی

                                                                        یک مدتی چون جان شدی جانانه شو جانانه شو

ای ناطقه بر بام و در تا کی روی در خانه پر

                                                                        نطق زبان را ترک کن بی چانه شو بی چانه شو

باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی                گر سوی مستان می‌روی مستانه شو مستانه شو

وقتی که تقدیر مرگ نیست...

باز باران  با ترانه با گوهر های فراوان می خورد بر بام خانه   من به پشت شيشه تنها ايستاده : در گذرها رودها راه اوفتاده.   شاد و خرم يک دوسه گنجشک پرگو باز هر دم می پرند اين سو و آن سو   می خورد بر شيشه و در مشت و سيلی آسمان امروز ديگر نيست نيلی   يادم آرد روز باران  گردش يک روز ديرين خوب و شيرين توی جنگل های گيلان:   کودکی دهساله بودم شاد و خرم نرم و نازک چست و چابک   از پرنده از چرنده از خزنده بود جنگل گرم و زنده   آسمان آبی چو دريا يک دو ابر اينجا و آنجا چون دل من روز روشن   بوی جنگل تازه و تر همچو می مستی دهنده بر درختان می زدی پر هر کجا زيبا پرنده   برکه ها آرام و آبی برگ و گل هر جا نمايان چتر نيلوفر درخشان آفتابی   سنگ ها از آب جسته از خزه پوشيده تن را بس وزغ آنجا نشسته دمبدم در شور و غوغا   رودخانه با دوصد زيبا ترانه زير پاهای درختان چرخ می زد ... چرخ می زد همچو مستان   چشمه ها چون شيشه های آفتابی نرم و خوش در جوش و لرزه توی آنها سنگ ريزه سرخ و سبز و زرد و آبی   با دوپای کودکانه می پريدم همچو آهو می دويدم از سر جو دور می گشتم زخانه   می پراندم سنگ ريزه تا دهد بر آب لرزه بهر چاه و بهر چاله می شکستم کرده خاله   می کشانيدم به پايين شاخه های بيدمشکی دست من می گشت رنگين از تمشک سرخ و وحشی   می شنيدم از پرنده داستانهای نهانی از لب باد وزنده راز های زندگانی   هرچه می ديدم در آنجا بود دلکش ، بود زيبا شاد بودم می سرودم :   " روز ! ای روز دلارا ! داده ات خورشيد رخشان اين چنين رخسار زيبا ورنه بودی زشت و بی جان !   " اين درختان با همه سبزی و خوبی گو چه می بودند جز پاهای چوبی گر نبودی مهر رخشان !   " روز ! ای روز دلارا ! گر دلارايی ست ، از خورشيد باشد ای درخت سبز و زيبا هرچه زيبايی ست از خورشيد باشد ... "   اندک اندک ، رفته رفته ، ابرها گشتند چيره آسمان گرديده تيره بسته شد رخساره خورشيد رخشان ريخت باران ، ريخت باران   جنگل از باد گريزان چرخ ها می زد چو دريا دانه های گرد باران پهن می گشتند هر جا   برق چون شمشير بران پاره می کرد ابرها را تندر ديوانه غران مشت می زد ابرها را    روی برکه مرغ آبی از ميانه ، از کناره با شتابی چرخ می زد بی شماره   گيسوی سيمين مه را شانه می زد دست باران باد ها با فوت خوانا می نمودندش پريشان   سبزه در زير درختان رفته رفته گشت دريا توی اين دريای جوشان جنگل وارونه پيدا    بس دلارا بود جنگل به ! چه زيبا بود جنگل بس ترانه ، بس فسانه بس فسانه ، بس ترانه   بس گوارا بود باران وه! چه زيبا بود باران  می شنيدم اندر اين گوهرفشانی رازهای جاودانی ،پند های آسمانی   " بشنو از من کودک من پيش چشم مرد فردا زندگانی - خواه تيره ، خواه روشن - هست زيبا ، هست زيبا ، هست زيبا ! "                 دکتر مجدالدين میر فخرایی، متخلص به گلچین گیلانی

یا علی....      

از تو چه بیاموزم؟

عدالت را ...

شجاعت را....

شهامت را ....

مهربانی را ....

وفاداری را ....

یا ....

اما نه ...باید عشق به معبود را از تو بیاموزم...

بارالها !

کمک کن تا آنچنان که لایقش هستی عاشقت باشم.

آمین

چقدر زود دیر می شود....

قضاوت با خودتون

ابتدا نيت كنيد

سپس براي شادي روح حضرت حافظ يك صلوات بفرستيد

.::.حالا كليد فال را فشار دهيد.::.

دریافت کد فال حافظ برای وبلاگ

  RSS