زندگي يک آرزوي دور نيست؛

                                            زندگي يک جست و جوي کور نيست

زيستن در پيله پروانه چيست؟

                                           زندگي کن ؛ زندگي افسانه نيست

گوش کن ! دريا صدايت ميزند؛ هرچه ناپيدا صدايت ميزند

جنگل خاموش ميداند تو را؛ با صدايي سبز ميخواند تو را

زير باران آتشي در جان توست؛ قمري تنها پي دستان توست

پيله پروانه از دنيا جداست؛ زندگي يک مقصد بي انتهاست

 هيچ جايي انتهاي راه نيست؛ اين تمامش ماجراي زندگيست

اين تمامش ماجراي زندگيست           

اين تمامش ماجراي زندگيست

شاید گاهی خوشبختی تنها دو کوچه بالاتر از خانه ما ساکن باشد.

پس بهتر نیست آش نذری را به در خانه او نیز ببریم

و دوری راه را بهانه نکنیم.

« زندگي » زيباست، كو چشمي كه « زيبائي » به بيند ؟

كو « دل آگاهي » كه در « هستي » دلارائي به بيند ؟

صبحها « تاج طلا » را بر ستيغ كوه، يابد

شب « گل الماس » را بر سقف مينائي به بيند

ريخت ساقي باده هاي گونه گون در جام هستي

غافل آنكو « سكر » را در باده پيمائي به بيند

شكوه ها از بخت دارد « بي خدا » در « بيكسي ها »

شادمان آنكو « خدا » را وقت « تنهائي » به بيند

« زشت بينان » را بگو در « ديده » خود عيب جويند

« زندگي » زيباست كو چشمي كه « زيبائي » به بيند ؟

خداوند می فرماید من صابرین را دوست دارم.

نمی دونم تا به حال سوار اتوبوس یا مینی بوس شدید یا نه!!!

هر کسی فقط عجله داره که زود سوار بشه و از ماشین جا نمونه...به محض اینکه پرید رو رکاب و خیالش راحت شد که به محوطه امن اتوبوس یا مینی بوس وارد شده...دیگه باقی آدمای بیرون ماشینو که ملتمسانه نگاهش می کنن و منتظرن که بره داخل تا اونا هم سوار بشن و به کار و زندگیشون برسن فراموش می کنه.

واقعا چرا اینجوریه؟ یعنی واقعا این میله جلویی اتوبوس یا مینی بوس حاجت میده که همه دو دستی بهش می چسبن و رهاش نمی کنن؟ خود من سالهاست که  راکب همیشگی اتوبوس و مینی بوس بودم و هستم...اما هیچ کدوم از حاجت هام روا نشده!!!

چرا آدما همیشه همه چیزهای خوب و درجه یک رو برای خودشون میخوان؟ یعنی اگر وقتی سوار اتوبوس یا مینی بوس میشی...کمی عقب تر بری...فقط به اندازه چند قدم...تا مسافرهای پشت سرت هم سوار بشن سروقت به مقصد نمی رسی؟

چرا آدما همیشه دوست دارن فرصت طلب باشن؟ و به محض اینکه فرصتی گیرشون اومد نهایت سوء استفاده رو ازش میکنن؟

توی کتابی می خوندم که فرصت طلبها همیشه مثل سوپاپ اطمینان عمل میکنن...گاه و بیگاه برای جلوگیری از فشار دست به کارهای جالبی می زنن...اما سودمند بودن این کارها مقطعیه...زیاد طول نمیکشه و در نهایت این آدمای فرصت طلب هستن که با وجود چسبیدن به میله جلویی اتوبوس یا مینی بوس باز هم با فشار آدم هایی که پشت سرش سوار میشن مجبور میشن برن عقب و شاید هم از در عقب پیاده بشن!!!

                            شاید فرصت طلب بودن گاهی خوب باشه!

                                           اما به چه قیمتی؟؟؟

گذشت زمان بر آن ها که منتظر می مانند بسیار کند،

 بر آن ها که می هراسند بسیار تند،

 ‏بر آن ها که زانوی غم در بغل می گیرند بسیار طولانی،

و بر آن ها که به سرخوشی می گذرانند بسیار کوتاه ‏است.

 اما، برآن ها که عشق می ورزند، زمان راآغاز و پایانی نیست

گاهی زندگی مانند فیلم کمدی است که به جای خنده اشک به چشم می آورد.

ابتدا نيت كنيد

سپس براي شادي روح حضرت حافظ يك صلوات بفرستيد

.::.حالا كليد فال را فشار دهيد.::.

دریافت کد فال حافظ برای وبلاگ

  RSS