و خداوند عشق را آفرید...

خانه | آرشیو | پست الکترونیک

دوستی

دوستی با بعضی آدمها مثل نوشیدن چای کیسه ایست هول هولکی و دم دستی.

این دوستی ها برای رفع تکلیف خوبند اما خستگی ات را رفع نمی کنند.

این چای خوردنها دل آدم را باز نمی کند خاطره نمی شود فقط از سر اجبار می خوریشان که

چای خورده باشی به بعدش هم فکر نمی کنی...

دوستی با بعضی آدمها مثل خوردن چای خارجی است.پر از رنگ و بو .

این دوستها جان می دهد برای مهمان بازی ، برای جوکهای خنده دار تعریف کردن و برای

فرستادن اس ام اس صد تا یک غاز.

برای خاطره های دم دستی.

اولش هم حس خوبی به تو می دهند.

این چای زود دم خارجی را می ریزی در فنجان بزرگ ؛می نشینی با شکلات فندقی می خوری

و فکر می کنی خوشبحال ترین آدم روی زمینی.

فقط نمی دانی چرا باقی چای که مانده در فنجان بعد از یکی دوساعت می شود رنگ قیر یک

مایع سیاه و بد بو که چنان به دیواره فنجان رنگ می دهد که انگار در آن مرکب چین ریخته

بودی نه چای...!!!

دوستی با بعضی آدمها مثل نوشیدن چای سر گل لاهیجان است.باید نرم دم بکشد.

باید انتظارش را بکشی.

باید برای عطر و رنگش منتظر بمانی باید صبر کنی آرام باشی و مقدماتش را

فراهم کنی

باید آن را بریزی در یک استکان کوچک کمر باریک خوب نگاهش کنی ، عطر ملایمش را

احساس کنی و آهسته جرعه جرعه بنوشی اش و زندگی کنی ...

|+| نوشته شده توسط پرستو در شنبه بیست و ششم بهمن 1387 و ساعت 12:46 بعد از ظهر |

راز/اثر راندا برن ـ قسمت هشتم

you hold in your hands a great secret

با اگاهی از راز متوجه خواهی شد که چطور می توانی به تمام خواسته هایت دست یابی

و به قدرت و نیروی پنهان در وجودت واقف شوی.

نیرویی که با اشکار شدن آن می توانی سلامتی... ثروت و شادی را به

هر جنبه ای از زندگیت وارد کنی.

ادامه مطلب

|+| نوشته شده توسط پرستو در شنبه نوزدهم بهمن 1387 و ساعت 9:11 قبل از ظهر |

سکوت

|+| نوشته شده توسط پرستو در یکشنبه سیزدهم بهمن 1387 و ساعت 2:40 بعد از ظهر |

نوشته های من سه سال پیش در بهمن ماه

چاي عصرانه

روزي خواهيم نشست

در ايوان خانه

و من

يك استكان چاي داغ برايت خواهم ريخت

و همچنان كه برگهاي سبز و خاموش نارنج را مي نگري

برايت خواهم گفت

از آن روزها

از شبان باراني و روزان ابري

از اضطرابها و ترسها يم

از كوه پايه هاي مه آلود

از بام كلبه هاي گليني

كه بر آن

بالا كشيده خود را

ستونهاي بلند دود

از نجواهاي آرام و شبانه رود با جنگل

و چهره پنهانت را

كه هر سپيده دم

به بانگ سحر خوانان

نقشي تازه مي زدم

و هر شامگاه

آه. . .

از بازي سنجاقكهاي شاد و

پروانه گان بازيگوش و رنگين

در مخفي گاه هاي سبز جنگل

از كوه هاي عابد و

مساجد غريب افتاده ،

گدايان فيلسوف و

حوض هاي طربناك

از عشق هاي گدازان

از غمي كه در ژرفاي شادخوئي آدميان نهفته است

در جاده ’زيارت’

قدم خوا هيم زد

و من

خواهم گريست

خواهم گريست . . .

و كيست كه بداند . . .

راستي

چايت سرد نشود !

با تشکر از دوست عزیزم ( م . ی ) به خاطر سروده خاطره انگیزش

|+| نوشته شده توسط پرستو در شنبه پنجم بهمن 1387 و ساعت 9:48 قبل از ظهر |